قدمگاه مولی الموحدین علی شیرخدا (ع)ودامادو یار رسول الله (ص) بند امیردیدم به یاد آنان که به نام این سرزمین داغدار شده ورنج بیشماری را متحمل شده ومیشوند، به گریه افتادم فاتحه ی نثارش کردم تاشاید از این طریق من هم در در آنان شریک باشم.
گرچه آغاز سالم تلخ بود ولی تعطیلات برایم خوش گذشت هرچند برافراشته شدن علم(جنده) مولاعلی را درمزار شریف ندیدم چون درآن لحظه نظاره گر لگد مال شدن پیروان آن حضرت بودم که همه با یک صدا می گفتند: یاعلی!
ومن تنها کاری می کردم باصدای آنان به یاد سال قبل می افتادم که حین برداشتن علم سخی درکوته سخی شهر زیبای کابل علم (بیرق) باتزیین نام مبارک یاعلی(ع) طنین انداز می شد وآن علم به اهتزاز درمی آمد. ولی آنان به جرم اینکه پیروی آن حضرت رایدک می کشند زیر پوتین ها مالامال می شوند!.
چون اگرپیروان آن امام همام نبودند درآنچنان روزی که به نام تخت نشینی مولا علی درکشورما یاد میشوند هرگز تلخ نمیشد؛بلکه به یاد بوی گل لاله درهرجای دنیا قدم دیگری برای زندگی بهتری برداشته وسالی دیگری ازعمرش راباخاطره ی شیرین آغاز می کردند.
به هر صورت آنچه بود بهرم گذشت به امید اینکه خاطرات تلخم باخاطرات شیرین قلب آسیا ی که به دوقطب درشرایط فعلی تقسیم شده است به پایان برسد ؛
یک قطب آن آغاز فصل بهاری که باگل سرخ تزین یافته وشهر ها بوی عطر بهاری گرفته اند.
قطب دیگرش گرچه مردم بشارت بهار را سرداده با قربانی شتر،گاو، و...به نام نذر مولایش علی(ع) به استقبال بهارمی روند ولی نگاهها به سمت سوی کوههای سربه فلک کشیده واراضی وچشمه های گوارای معدنی حکایت زمستان پرازنعمت ورحمت فراوانی الهی می کنند با اینکه دقیقاً ده روزاست ازعید بهاری می گذرند ولی هنوز تمام این سرزمین را سفیدی دل ربای برف پوشانده است.وبچه های کوچک شادی های عیدش را در روی برف تقسیم می کنندوجای گل سرخ تندیس ازیرف درست می کنند تاشاید آغاز سال آنان بایادمولای متقیان امیرالمؤمنن علی(ع) شیرین باشد وخاطره شیرینی برجامانده وسالش را شاد وخرم به پایان ببرند. پپآمد.
تحریر۱۵/۱/۱۳۸۸
سرچشمه ی دریای هلمند
باردهی ۲۱/۱/۱۳۸۸
کابل- سه راه شاهزاده -
| نوشته شده در: شنبه بیست و دوم فروردین 1388 توسط: سیدرضا کوه بیرونی
|