مشعل

دموكراسي

چند صباحي است، در دانشگاه هاي خارج از كشور؛ روز را به شب وشب را به روز رسانده، و در راستايي فرمايش گران سنگ يكي ازبهترين مخلوق الهي پيامبر اسلام (ص) كه فرمود: در پي علم رويد حتي اينكه در چين بوده باشد.قدم بر ميدارم.

ولي هرجاي دنيا كه بوده باشد خاك و ميهن وخانه ي خود انسان نمي شود. وهر ازگاه دغدغه اي فكري ومشغوليت ذهني چه بساآدم ها را از اهداف اصلي خويش باز مي گذارد.

آنچه اين روز ها برايم سنگيني مي كند، وبهانه ي گرفتن قلم به دستم شده است ؛ زخم زبان هاي هم كلاس هاي ميزبان است. كه چپ وراست من وامثال من را با طعنه هاي؛ كشور شما پر از پارتي، رشوه، تقلب و... گلباران مي كنند.

براي آنها حرف هاي دارم كه در تهي دل شان رضايت بخشي نشان مي دهند ولي تعصب هاي غلط كه نسل در نسل بهرآنان جاافتاده سخت است  در زبان جاري سازند.

ووقت با خود در ضمير نا خود آگاه تأمل مي كنم فكرم در تحرك آمده مي گويد: اگر در جهان اسلام در پي دموكراسي( قلم ، بيان، عقاييد و...) بگرديم؛ تنهادموكراسي واقعي كه اسلام براي بشريت قائل شده است. در جمهوري اسلامي افغانستان خواهيد يافت.

گرچه باوراين سخن براي آنان كه در مهد كشور زندگي نكرده اند، و به رسانه هاي ممالك كه آرزوي ناامني بيشتر وبرگشت به قرن حجر را مي كنند دل سپرده اند مشكل و دشوار است.

ولي اين واقعيت است كه بايد پذيرفت. چون زماني اسامي كانديداي رياست جمهوري اسلامي افغانستان اعلام شد. مردم به خاطر سابقه بسيار بد يكي از كانديدا راه پيماي هاي به راه انداختند، ولي روز رأي گيري ايشان در مناطق سر سخت مخالف، از آرائي مردم برخورد دار بود.پس آيا اين دموكراسي نيست؟

امروزه كه برخي از سياست مداران ما غلام حلقه در گوش خارجي هستند و انتخابات را به دور دوم كشاند وسپس سري عقل آمد وكنار كشيد اين عين دموكراسي است. از آن طر؛ برگ برنده با آغوش باز مي پذيرند، وبه جهانيان اعلام مي كند كه من به دموكراسي احترام مي گذارم.زيرا آن دوره چسپاندن صندلي گذشته است. و هركسي توان بهتر خدمت كردن را دارد بايد به صحنه آيندبدون اينكه جان آنان وطرفدارانشان در خطر باشد. ونبايد انسان هاي كاري در جا خفه شوند و هر گز نتوانندسر برافرازند.   

| نوشته شده در: سه شنبه دوازدهم آبان 1388 توسط: سیدرضا کوه بیرونی |