مشعل

کبوتران

اینجا محلات ،ساوه ،اراک، دلیجان و...[1] است.کبوتران شب گاهان در آشیانه هایش خفته اند ، وصبح گاهان می خواهند ازخالق جهان که در حال تقسیم نمودن رزق روزی است . سهمش را بگیرند تانزد جوجه هایش عصر گاهان با منقارپر وزیبایش برگردند، جوجه هایش را در آغوش گرمش بفشارند.

  وقت آسمان روشن شدبه پر واز در می آیند؛ ولی غافل از اینکه صیادان در کمین صید آنها نشسته اند.

   وقت صدای شیلک تیر صیدان به گوش آنان طنین انداز می شوند، آنانکه توان وقدرت بال زدن در زیر آسمان آبی الهی را ندارند،اگر درلانه هایش هستند، سرهایش را پائین می اندازند ودر همان جا می مانند ، واگر بیرون هستند ، کشان ، کشان بایست خودشان را در آشیانه هایش باز گردانند،تامبادا به دست صیادان بی افتند.وباید از جوجه هایش مراقبت کنند ، که نکنند ؛ به چنگال گربه های وحشی بی یفتند.

  وآنهای که نوانایی بال زدن رادارند ، مغرورانه به پرواز در می آیند، ولی توجه نمی کنند که صیاد ، صیاد است .  صیاد که بدنبال شکار آمده است کا ربه بال شکسته وغیر شکسته ندارند ، واو صید خود ش را می کند.

  تا اینکه گرفتار صیادان می شوند ، وآنان را در قفس می اندازند ، جوجه هایش خدا، خدا می کنند تا اینکه رئیسش سالم آزاد شود.

  ولی خدا رحم کنند به حال کبوتران بال شکسته ها ، زیرا آنها متأسفانه توان بال زدن را ندارند، تا بال ها آنها خوب بشوند ، وخودش را از پشت میله های خاردار قفس (البته با پشت سر گذاشتن هزاران خطر ) در آشیانه هایش باز گرددند ، ممکن است جوجه هایش دق کرده وامید در کار نباشد.

  و چه بسا صیادان که آنقدر آنها را کباب بکنند که هر گز در آشیا نه هایش بر نگردند ، وجوجه هایش سالها ی سالیان چشم به آسمان بدوزند که کی با ز در آغوش گرم ومحبت آمیزش ، ومورد الطاف او قرار می گیرد.وازتوسری خوردن ها نجات می یابد.ومنتظر اینکه آینده ای او چه می شود نماند!

خدایا در حال تمام کبوتران رحم نما  

۱) ازتوابع جمهوری ایران   

| نوشته شده در: سه شنبه دهم اردیبهشت 1387 توسط: سیدرضا کوه بیرونی |