مشعل

باتوجه به اینکه چند ماه به انتخابات ریاست جمهوری افغانستان باقی مانده است، حرف حدیث های از حال به میان می آید که هر کسی احساس وظیفه بکند ملزم می شود دست به قلم بشود، هرچند مطلب بسیار کوتاه وبه عنوان اشاره به ریشته ی تحریر در بی آورند؛ تااز این طریق بتواند به اندیشه های خودش یا دیگران بی افزاید.

واین نیز معلوم است که واقعاً مسئله ی ریاست جمهوری در افغانستان، به عنوان یک معضل در آمده است. وهر کسی به این چوکی با ارزش تکیه می زند ، ارزش ،تقدس وتعهدات را ازبین می برند، بعد از مدت کوتاه نان ریاست شیرنی کرد،ادعای ار ث پدری می کنند.

ووقت ماتاریخ افغانستان را ورق بزنیم کاملاً به این نتیجه می رسیم که هر کسی آمده اند به این مسند تکیه زده اند با تمام ادعی های کاذب شان مردم را اغفال کرده اند وتاآخرین لحظه آن مسند را از خودشان یا پودمانش دور نکرده اند، هر کسی به را حتی کنار نرفته بلکه، همواره با زورآن منسب مقدس را ازدست داده اند،ویا به اجنبیان واگذار کرده اند. همانندرئسایی گذشته بااینکه برای مر دم وملت زجر کشیده خویش کار را صورت نداده اند.

شاهد بارز آن ریاست جمهوری برهان الدین ربانی بوده است که هر جای آن بود چوکی (صندلی) ریاست جمهوری نیز با آن بود . اگر ایران به عنوان یک فراری می آمد چوکی در آن چسپیده بود واز آن جدانمی شد، وانسان همواره در این فکر بود که کی مدت ریاستش تمام می شود اما آن ریاست به طور اتوماتیک تمدید می شد !!.

بعد ازایشان هم اگر شاه مسعود کشته نمی شد قطعاً به عنوان ارث قومی ونژادی ریاست جمهوری از آن اوبود .(الیته ربانی فرزند نداشت که حکومت را به نسل های آینده اش انتقال بدهد.)

چنانچه در حال حاضرشهید ملی لقب گرفته در حال که تمام بد بختی ونا امنی ملت افغانستان ازاو بود، متأسفانه در برخی ازکشور هانیز به خاطر نجات پرستی دوران پلیدی آن را نادیده گرفته به طور به ملت شان تزریق نموه اند که واقعاً او شهید در راه خدا بوده است.ومردم که خداوعقلش رسانها شده اند این را باگوش جانشان پذیرفته اند ، چه بسا مقام اورا ازمقام شهدای خودشان بالاتر می دانند.

درحال که تمام جنگ ها ی خانه مان سوز،که مردم مارا به این فقر فلاکت کشانده که این همه آواره وعقب گردی را به ملت ما بر جا گذاشته اند. ازدود مان ایشان وحکمت یار بوده است.

د رحا ل حاضر که کر زای در ظاهررئیس انتخابی ملت غیور افغانستان بوده است؛ نیز شیرنی چوکی در کام او چسپیده است، با تمام جسارت در بین فارغ التحصیلان دانشگاه ها کشور (پهنتون) صریحاً اعلام می دارند که من ریاست جمهوری را به راحتی از دست نخواهم داد .(۱)

اما فکر نمی کنند که د راین چند سال برای ملت ما چه کرده است؛ که باز با هزاران حقه بازی ها باقی بمانی وبرای مردم ما کار بکند ! آیا از دستدادن؛ فرهنگ اصیل اسلامی و روی آوردن به فرهنگ غرب و آئین مسحیت،آن همه معادن و... کافی نیست ؟!

سرک کشیدن آنها برای خدمت د رجامعه ی ما نیست بلکه بدنبال کشف معادن ما است. که براحتی از چنگال ما برباید. واین را باید بدانیم که هیچ پیشگ (گربه )برای خدا موش نمی گیرد.

| نوشته شده در: پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387 توسط: سیدرضا کوه بیرونی |