مدتی بود که خاطراتم هر روز پس ازدیگری درکشوربیگانه بادیدنی رنج هم وطنان عزیزم تلخ ترمی شدتااینکه تعطیلات نوروزی آغازشد بااینکه عیدم راباکام تلخ آغازنموده بودم ولی فرصت را مغتنم شماریدم وخودم رادر اسرع وقت درقدم گاهان؛بوعلی سیناها،سیدجمالدین ها،آخوندهروی ها(معروف به آخوندخراسانی)، مولانا ها، بلخی هاو... درشهرهای که تمدن ومهدعلم ازدر ودیوارش بیانگر آن است به امید دیدن گل لاله رساندم وهم اینک قلمم درکوه بابا اندک اندک یخ می بندد گرچه ندانم کی هماند برف به سفیدی میگراید!

 ولی قبل ازآن باید بگویم: وقت خودم را به سرچشمه دریای هامون وهلمند، بدخشان وجوزجان،برای عرض ادب مرقد منادی وحدت وآزادی سید جما ل الدین افغانستانی،مناطق سرسبز هزارستان وکوه بابا به یاد میوه های شیرین آن مرزبوم،

دراین روزهابعضی ازکشورها رنگ بوی شادی به خود گرفته است،بچه های کوچک بالبان خنده ازمدارس های شان بازمیگردند، برای تحویل سال نو لحظه شماری می کنند.

تعطیلاتش را سعی می کنند با حداکثر استفاده ازشادی به پایان برسانند وسال جدیدش را با خاطره های به یاد ماندنی آغاز کنند تاشاید این سال برای آنان بامیمون وخوش یمن باشد.

اما درگوشه های همان کودکان، طفلکان دیگری نیز زیست میکنند که خودشان را درعوض برای شادی بهر غم وناله وزجرآمده میکنند؛ گوئیاتمام روزها،ماهها،سالها،و...برایش غم است.از ظاهرش هویدا است که باغم به دنیا آمده اند وباید باغم زیست نمایند!

دراین روزها آنان که ندیده اند والهی هرگزچشم هایشان روزهای بدی رانبینند!اردوگاه های مهاجرین در کشور همسایه بظاهر دوست کشور عزیزماافغانستان چه میگذرند؟

راستی خستگی هم به نوع خودش یک چیزی بسیار جذاب وماندگار است ،اگر باور ندارید این نوشته را تاپا یان دنبال کنید!

یکی ازروز ها درباغی تفکرم قدم می زدم که ناگهان کلاغی بانگ درآورد وگفت: آیا می دانی درکشور شما جمهوری اسلامی افغانستان چه خبر است ؟ گفتم ازکجادانم؟! چندی پروخاش کرد وگفت: روزنامه ی جمهوری اسلامی را بخوان ! روزنامه ی که بسیار برایم نامش آشنابود رفتم درجای آن را ورق زدم دیدم در صفحه هنری بی هنرش تحت عنوان"توليد فيلم ضد ايراني در شمال كابل با سرمايه گذاري آمريكا" (کلیک فرمائید)تیتری به اندازه ی چهل سانتی متر،خودنمایی می کند،وقت به مطالعه پرداختم گوئیا نویسنده از ادب پی نبرده است، قلم را باناسزاگوئی های به تحریردر آورده است که اگر کسی بخواهد نقد بکند شاید کسب شأن برای نقاد باشد.

وازآن جای که بسیاری ازنوشته های مذکور تکراری های بی جهت می باشد که در همین وبلاگ سابقاً نیز مورد نقادی قرار گرفت،ومورد استقبال خواننده گان محترم که همواره مطالب مشعل را دنبال می کنند،قرار گرفت .لذا خواننده گان را باردیگر به مطالعه ی آنجا(سخنی چندباروزنامه ی جمهوری اسلامی) جلب می کنم.

تا اتهام از قبیل اشتغال،تحصیل ،مواد مخدر و... درآنجاروشن گردد. البته این روزنامه نیز غیر ازسخن های تکراری چیزی دیگری ندارند،شایدبه این باور باشد که ملت ایران هوشیارترازآن هستندکه آنان فکر می کنند! زیرا مردم این مرزبوم اوقات شان راصرف حرف های بیهوده نمی کنند بلکه اکثریت آنان به بدنبال واقعیت ها هستند.

ولی ازآنجای که این نوشته بیشتر به اطراف فیلم که قرار است ساخته شود به نام (سفیدسنگ) پرداخته است لذا من نیز پیرامون همان می پردازم.

یادآوری.اصل این نوشته توسط یکی ازدوستان تهیه شده است، درضمن به خاطر مصالحی در جای نام از حرف(X) استفاده شده است.

***

شهرستان ورامين براي تاريخ ايران ومهاجرين افغاني،  نامي آشناست.پيشوا جزء همين شهرستان است.از پيشوا كه كمي پاينتر مي روي به محله كهنگ(كَ هَ نَ گْ)مي رسي، كوچه هاي باريك وخانه هاي قديمي آن بامردمان زحمتكش وزندگي ساده اش ذهن شمارا به "گلشهر" مشهد مي برد. خيابان، چند قدم پاينتر به سه راهي منتهي مي شود. دست راست ،اولين كوچه سمت چپ، توجه شمارا به خود جلب مي كند. كوچه‌ي كوتاه وبي نام ونشان.

وقتي داخل كوچه مي شوم، در جلوي اولين در باترديد توقف مي كنم. دري چوبي، بي پلاك، باخانه محقر وقديمي. پارچه‌ي سياهي باطول وعرض سه وجب بالاي در، حكايت از غم ومصيبت صاحبخانه داشت.اين جا منزل Xاست ،ازولسوالي شهرستان ولايت دايكندي.

تقريبا يك ماه قبل مادرش مريض مي شود، به هر بيمارستاني كه مراجعه مي كند بعلت نداشتن مدرك شناسايي از پذيرش محروم مي شود. تااينكه توسط مدرك شناسايي يك خانم افغاني كه با مريض كمي شباهت داشت، دربيمارستان امام خميني درتهران بستري مي شود، پسرش تمام هستي خودرا براي سلامتي مادر مصرف مي كند طوري كه جز آه در بساطش نمي ماند.ولي سرانجام دست تقدير از Xغالب مي شود ومادرش درهمين بيمارستان در ديار غربت غروب مي كند ويگانه فرزندش را دردامن تنهايي تنها مي گذارد.

راستی اگر خداوند بخواهد برایش زن بگیرد ، بخت با کدام پروریش شهر آشوب یار خواهد بود که هم آغوش وهم نفس خداوند شود؟

با فرشتگان لطیف آسمانی؟ یاحوریه هایی از فردوس برین که اندام نازک شان از ورای هفتاد حله ی زرین دل را می ربایند؟یا دختران ماه سیمای لبنانی که "شراب لبان" شان عزرائیل را درآغوش گرم خویش به قربانی می گیرند؟

راستی خداوند کدامین را برای خویش برخواهد گزید؟ درست اینست که هیچ کدام شایسته ی آن نیست که زن خدا باشد. پس ناچار خداوند بهترین دختر عالم را برای خودش خواهد آفرید!  ولی این هم ،هم کفو وهم طراز خداوندنخواهد بود. چه آنکه یکی آفریدگار است ودیگری آفریده شده یکی نامیراست با عشق جاویدانی ودیگری میراست ورفتنی .

صبح از صبح گاهان درفضای سبز طبیعت در نسیم معطر وزیبای پائیزی قدم میزدم که ناگهان به پیرمردی برخوردم که عصایی چوپانی خویش را بلندوپایین میکند ولبش می جنبد.

 با خود گفتم بروم نزداو، که چه میگوید؟شاید نیازی به کمک داشته باشد! وقتی نزد او رفتم دیدم که میگوید: مر گ بر آمریکا و مرگ براسرائیل.

 گفتم چه شده است که مرگ بر آمریکا میگویی آیا بنزین گران شده است؟

 گفت: فعلاً گوشهای ...کر مگر نمی دانی که سیزده ی آبان است.

 به او گفتم: احسنتَ بارک الله، ازدرک احساسات وآرمانیت!

 صبح دیگری نیز گذرم به آن فضا افتاد دیدم که آن پیر مرد در روی صندلی زرین طلایی رنگ نشسته است، باز با خودش چیز های ضمضمه می کند باردیگر نزد او رفتم که این دفعه چه  شده است؟! وقتی رفتم دیدم؛ قلمک و کاغذ کاهی در دستش گرفته به فکر عمیق فرورفته است. به او گفتم چرا  این قدر فشار در مخ خویش می  آوری ؟!

گفت: میخواهم نامه ی نصیحت آمیزی بنویسم اما نمیدانم چه گونه!؟

گفتم: برای چه کس یاچه کسانی ؟وممکن است که اصلاًاعتنایی نکرده و پاکتش را به دستش نگیرد!

 باشگفتی گفت :حد اقل سر وصدایی برمیخیزد!

     طبق معمول برای استشمام نسیم پائیزی  صبح گه دیگری رفتم؛ باز آن پبیر مرد را دیدم که روی همان صندلیش نشسته ولی این دفعه مقداری خوشحال به نظر میرسد، باز رفتم که این دفعه چه دسته گلی رابه آب میخواهد بدهد وشاید داده باشد ! وقتی نزدش رسیدم دیدم میگوید: مبارک !مبارک!مبارک بادا!

گفتم: چه شده است که زبان شما به تبریکی می چرخد؟!

گفت: ای بابا!مگر نمیدانی که امروز شانزدهم آبان است و« اوبوما»رئیس جمهور آمریکا شده است لذابه اوتبریک میگویم.

 بدان گفتم: دیروز مرگ امروز تبریک؟!

 خمینی بنیان گذارجمهوری اسلامی ایران سیزده ی آبان را یوم الله میدانست ولی حالا؟ حرفم را قطع میکند میگوید : حالا که چه؟ آنوقت میگوید: آن حرف امام بود و تاریخ مصرفش گذشته است در ثانی سیاست است دیگر!!

    به اومیگویم : پس خانواده های شهدا چه ؟

    میگوید: آنها نیز بعد ازچند روزی آرام میشود وآب از آب تکان نخواهد خورد.تازه این یکی از علائم ظهور است!!!

اینجا کلیک نماببد

بروید

روز ی که خداوند بشررا آفرید،پدرومادرما حضرت آدم وحوا،میوه ی منهیه را اکل نمود وجایگاه جاوید را ازدست داد وبین آن دو جدایی افتاد به فرزندانش پیام داد وگفتند: ای فرزندان من میوه ی منهیه ی که ما خوردیم میوه ی حسدبود وازاین پس بین شما این قدرحسادت بوجود می آیدکه؛یکی دیگری رابه ناحق به قتل می رساند وببهانه ی انضبات وحفظ جامعه حکومت های پس ازدیگری همانند؛ حکومت بنی امیه پدیدار می شوند وپس ازآن حکومت های دیگری تشکیل مییابند که یکی ازدیگری بدتر هستند این قدر حکومت های پیدا میشوند که شما فرزندان من حسرت حکومت های پیشین راخواهید خورد وشاید بیش از هزار بار خواهید گفت:رحمت به حکومت بنی امیه زیرا درزمان حکومت بنی امیه گر چه وصی وجانشین بلافصل پیامبر خدا^(ص)؛اسد الله الغالب،امیرالمؤمنین علی ابن ابیطالب^(ع) خانه نشین شده وحق وحقوق مسلم آن غصب،خانه ی وحی به آتش کشیده ،طفل که هنوز تلخ وشیرنی دنیا را نچشیده به زور لگد با گفتن: بای ذنب قتلت به دره جه ی شهادت میرسدولی با این همه ظلم باز حق گفته می شود،وحضرت علی^(ع) در مقابل شریعت الهی هر گز ساکیت نمی شیند واحکام الهی علناً پایمال نمی شود وجعل احکام تحقق پیدا نمی کند،واگر حکم مسلم الهی نادیده گرفته شود ولی الله حضرت علی^(ع) به فریاد میرسد.

  اما بعد از علی^(ع) چه باید کرد؟! چون حکومت های بوجود خواهند آمد که به خاطر منافع ملی خویش فقط باشعار اسلام ناب محمدی خون امت محمد^(ص) رامباح میداند وحق مردن را به آنان نمیدهند واگر مرد باید بالغ هفت صد هزار تومان که قبلاًدوصد هزار تومان مصرف خاک بود حال باید قبربرایش بخرد درغیر این صورت حق دفن را ندارند.

   من ندانم کجای شریعت محمد^(ص) آمده است که چون توازملیت دیگری هستی اگر تورا ماشین زد خونت حلال است؟!

  من ندانم کجایی شریعت محمد^(ص) گفنه شده است: چون تو از ملیت دیگری هستی به عزرائل بگو:سراغم نیا واگر آمدی همراه پول بیا تاجسدم روی زمین نماند!

 من ندانم...

شمع مشعل را در ادامه مطلب با دیدن عکس ها، روشن نگهدارید.

امسال نیز همانند سال گذشته رفته بودم برای بوئیدن بهترین عطرهای جهان یعنی خاک وطن. ووقت از زنجیر های غربت گذرکردم درتمام وجودم احساس کردم که همانند پرنده از قفس آزاد شده ام زیرا وارد لانه ا ی شدم که حیات وزندگی مردم یک قاره به آن بستگی دارد ،هرروز بهتر ازروزدیگربرایم میگذشت زیرا: هرات وقندهار،کابل ودره ی میدان، ازهمه مهمتر؛ سرچشمه های دریای هامون و هلمند،بند امیر وآبشار هایی که به زیبای تمام مناطق افزده اند،مرا این قدر شیفته خویش میکرد که دل تنگم می خواست سال های سالیان به نظاره ای آنها بنشینم تاازچشمه ی بکران آنهاسیرآب شوند.اماچاره ی نداشتم باید از آنها برای ادامه ی تحصیل تامدت دیگرخداحافظی میکردم.  ولی به دل خوشی اینکه سوغاتی پور بهاوارزشمندی برای خوانندگان وبلاکم تقدیم بکنم .اماوقت به نزدیکی زنجیر های زندان غربت وآوارگی رسیدم یک دفعه چشمانم به پرنده گانی افتاد که دردام های صیادان پروبال میزنندوبا گردن های کج ومهوج در انتظارآزاد ی زنده ویامرده هایش هستند،بادیدن یک چنین منظره ی که هیچ کاری ازدستم بر نمی آمد به غیر از گریه نتوانستم کاری بکنم. وهرچه به محل سکونتم یعنی پای تخت نزدیک تر می شدم به این غم هایم افزوده میشد وخودم را مذمت میکردم که چرا باز به این جا آمده ام؟

   گرچه آمدنم بسیار کوتاه بود اما این قدر غم دیدم که سوغاتی ها از یادم رفت به جایی آن مطلب را قبل از سوغاتی لازم دانستم بنویسم تا شاید از این طریق من هم در غم مادرها،پدرها،علی اصغرهاو.... شریک باشم ودرد خوانندگان را نیز از طریق نظریات برای تسلی خاطر باز ماندگان منعکس بکنم.

   لذا این دفعه سوغاتی به شماخواننده گان تقدیم میکنم که شما نیز با بیان احساسات وعواطف خویش بنده را یاری نمائید.